Romantyzm

Romantyzm (z fr. romantisme, od roman – powieść, opowieść) – epoka w historii sztuki i historii literatury trwająca od lat 90. XVIII wieku do lat 40. XIX wieku. Romantyzm w muzyce zaczął się rodzić już za życia Beethovena, w okresie po rewolucji francuskiej, kiedy w całej Europie zaczęły zachodzić zmiany o przełomowym znaczeniu. Najwyższym celem romantyków było połączenie religii, nauki i życia w jedną wyższą, wspólną jakość, jaką była sztuka. Najkrócej można powiedzieć, że romantyzm zrodziła potrzeba i pragnienie wolności. Ta idea pozostała żywa we wszystkich następnych pokoleniach twórców, aż do dnia dzisiejszego. Według romantyków świat dzielił się na to, co widzialne (materialne) i poznawalne zmysłowo oraz na to, co niewidzialne (duchowe) – dające się poznać jedynie za pomocą środków pozarozumowych, takich jak wiara i intuicja.

Głównymi cechami w muzyce romantyzmu były:

• przewaga treści nad formą,
• programowość w muzyce (utwór ma treść pozamuzyczną),
• uczuciowość,
• subiektywizm, indywidualizm twórców,
• synteza wszystkich sztuk. Silne związki z literaturą oraz z malarstwem. 
• elementy narodowe i ludowe,
• tematyka fantastyczna i baśniowa,
• rozwój wirtuozostwa,
• rozwój instrumentacji,
• rozszerzenie harmoniki,
• rozwój muzykowania domowego,
• powstawanie szkół narodowych: jest to grupa ludzi opierająca się o muzykę narodową,
• emocjonalizm (wyrażanie uczuć), indywidualizm, uczuciowość i subiektywizm,
• ludowość (związek muzyki z folklorem swojego narodu, sięganie do motywów muzyki ludowej),
• rozluźnienie dotychczasowych form muzycznych.

 Najsłynniejszymi przedstawicielami tej muzyki są:

• Ludwig van Beethoven
• Robert Schumann
• Felix Mendelssohn-Bartholdy
• Niccolo Paganini
• Fryderyk Chopin
• Stanisław Moniuszko
• Henryk Wieniawski
• Carl Maria von Weber
• Johannes Brahms
• Anton Bruckner
• Richard Wagner
• Richard Strauss
• Piotr Czajkowski
• Modest Musorgski
• Giovanni Bottesin